ผู้เขียนรู้สึกขำแล้วอมยิ้มจนอดที่จะหัวเราะกับคำตอบของนักเรียนที่เป็นสามเณรชาวเนปาลไม่ได้ (รอนู ปุระมิมาคาร์) เป็นเด็กชาวเนปาล อายุ ๑๖ ปี ที่จริงเป็นคนที่ขยันมาก นิสัยใจคอก็ดีมีมารยาท รู้จักกราบไหว้ มีิจิตอาสาดีมากๆ คนหนึ่ง เขามาบวชเณรที่ไทยและกำลังเรียนหนังสืออยู่ที่หนองคาย อยู่มาแล้ว ๑ ปี สามารถพูดอ่านเขียนไทยได้คล่องแคล่ว บางทีอ่านเขียนไทยเก่งกว่าเด็กไทยบางคนด้วยซ้ำ
เช้าวันนี้มีสอบประจำสัปดาห์วิชาภาษาบาลี ตอนที่ ๑ เป็นปรนัยให้กากะบาด ตอนที่ ๒ ให้เขียนแผนผังโครงสร้างเรื่อง อาขยาตในภาษาบาลี โดยครู(ผู้เขียน)ได้เขียนภาษาอังกฤษกำกับไว้เพื่อสำทับความเข้าใจของรานูด้วยว่า ให้เขียนแผนผัง (Mind Map) แทำเป็นโครงสร้างใหญ่ๆ ของเรื่องอาขยาต (Structure of A-Kha-Yat) ตอนแรกก็ถามว่า "รานู เข้าใจไหม" รานูทำหน้างงเล็กน้อยแล้วก็ตอบว่า "เข้าใจครับ" แล้วพอตอนส่งกระดาษคำตอบกลับปรากฏว่าเขาส่งกระดาษเปล่าในตอนที่ ๒ แล้วก็ส่ายหัวว่า "ทำไม่ได้ครับ" ครูถามว่า "ทำไม ทำไม่ได้ ทำไมไม่ทำ" คำตอบที่ได้รับกลับมาก็คือ "ทำไม่ได้ครับ"
ตอนแรกผู้เข้าใจว่า รานูคงไม่เข้าใจวิธีทำและจำเนื้อหาที่จะนำมาตอบไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ผู้เขียนต้องขำออกมาพร้อมๆ กับนักเรียนคนอื่นๆ ในห้องก็คือ เพื่อนๆ เดินไปถามรานูว่า ทำไมไม่ทำตอนที่ ๒ หรือว่าไม่เข้าใจวิธีทำ ถามซ้ำ หลายครั้ง รานูก็เลยพูดไทยสำเนียงเนปาลว่า "ม๊ายช๊ายม๊ายเค๊าจั๋ย เค๊าจายยู๊ แต่หว่า ทำม๊ายด๊าย จำม๊ายด๊าย เลยทำม๊ายเป็น" ทุกคนฟังแล้วก็ขำ
ทำให้ผู้เขียนคิดในใจแล้วก็พูดเล่นๆ กับนักเรียนไทยคนอื่นๆว่า "เออ..นักเรียนแขก เขาทำไม่ได้ ก็บอกว่าทำไม่ได้ แต่นักเรียนไทยบางคน ไม่ยอมรับว่าทำไม่ได้แต่ก็ยังไปอุตส่าห์ลอกเพื่อนอีกต่างหาก!"
